عمرى گذشت و راه نبردم به كـوى دوست
    مجلس تمــــــــام گشت و نـــــديديــم روى دوست
      گــــلشن معطّــــــــر است سراپا ز بوى يار
        گشتيم هــــركجــــــــــــــا نشنيديــم بــوى دوست
          هر جا كه مى روى ز رخ يار روشن است
            خفــــــــاش وار راه نبـــــــــــــرديـــم ســوى دوست
               ميخوارگـــــــــــانِ دلشده ساغـر گرفتـه اند
                 ما را نَـــــــمــى نصيب نشـــــد از سبـــــوى دوست
                   گوش مـــــــــــن و تــو وصف رُخ يار نشنود
                     ورنــــــــه جهــــــــان نـــــــدارد جــز گفتگوى دوست
                        با عـــــــــاقلان بگو كه رُخ يار ظاهر است
                          كاوش بس است اين همــــه در جستجوى دوست
                             ســــــاقى ز دست يار به ما باده مى دهد
                                بـــــــر گيـــــر مى تـــــو نيز ز دستِ نكـــوى دوست