شعر نو
ميروم از يادها همسفر با بادها در دلم فريادها مي روم با خويشتن تنها شوم
فارغ از اينها از آنها شوم ميروم شايد كه خود را يافتم عشق را شايد خدا را يافتم
مي روم تا آخر بود و نبود مي روم تا انتهاي بي كسي مي روم تا انتهاي جنگل و باران و باد
مي روم پاييز را خندان كنم مي روم تا اين دل لبريز از نيرنگ را با صفاي چشمه و باران مهر
اندكي شايد مصفاتر كنم مي روم گلهاي غمگين و سياه درد را شاد چون باغ بهاران و چمنزاران كنم
مي روم شايد اسير خسته و دربند را فارغ از دنياي بي آغاز و بي پايان كنم
بی تو طوفان زده دشت جنونم صیدافتاده به خونم تو چهسان میگذری غافل از اندوه درونم؟
بی من از کوچه گذر کردی و رفتی بی من از شهر سفر کردی و رفتی
قطرهای اشک درخشید به چشمان سیاهم تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم
تو ندیدی... نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی چون در خانه ببستم،
دگر از پا نشستم گوئیا زلزله آمد، گوئیا خانه فروریخت سر من
بی تو من در همه شهر غریبم بی تو، کس نشنود ازاین دل بشکسته صدائی
بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوائی تو همه بود و نبودی تو همه شعر و سرودی
چه گریزی ز بر من که ز کویات نگریزم گر بمیرم ز غم دل به تو هرگز نستیزم
من و یک لحظه جدایی؟ نتوانم، نتوانم بی تو من زنده نمانم